مطلب قبلی: البرز مركزي
صفحهی اصلی: Main
مطلب بعدی: زندگی را بياموزيم
February 16, 2006
اينجا آسايشگاه امين آباد در جنوبي ترين نقطه شهر تهران است در فضايي آرام ودور از هياهوي شهر،هنگامي كه گام در محوطه و كليدورهاي امين آباد ميگذاريد كاملا با فضايي كهنه و قديمي روبرو ميشويد،سالنها،ديوارها،وحتي بيماران و پرستاران قديمي،همه چيز در اينجا قدمت دارد.
بيماراني كه ۳۰ سال را در اين محل گذرانده اند،باورش كمي مشكل است اما حقيقت دارد.
اين افراد را ديوانه خطاب ميكنند و تصميم ميگيرند كه درمانشان كنند،ما با اين ديوانگان چه فرقي داريم ،سطح شهر افرادي ميبينيم كه ديوانه ترند چرا درمان نميشوند؟ولي اين افراد در قفس.
نيچه ميگويد:فاصله عقل و جنون يك تار مو است.
اين آدمها هيچگونه تعلقي ندارند،چيزي براي از دست دادن كه نگرانش باشند،مالي كه دو دستي به آن بچسبند،چاپلوسي كسي را نميكنند،زندگي روزمره را فراموش كرده اند باري از نظر خويش خوشبختند.
تنها زماني كه پاي صحبتشان مينشيني از قفسشان مينالند و در انتظار آزادي....
در يكي از اطاقها به جمله اي كه روي تابلو نوشته شده و به انگليسي بود برخوردم:وعده ما ۸ Freedom.
ما كجا بايد بنويسيم Freedom.
Posted @ February 16, 2006 10:48 PM
.jpg)
